Όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο......

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, σε διεθνές επίπεδο, η Μαθηματική Εκπαίδευση υφίσταται μεταβολές.Εγκαταλείπεται το «παραδοσιακό διδακτικό μοντέλο» όπου «Σου διδάσκω έναν αλγόριθμο και μετά, προκειμένου να διαπιστώσω αν τον έμαθες, θα πρέπει να είσαι ικανός να λύσεις μερικές ή και όλες τις ασκήσεις και τα προβλήματα που βρίσκονται στο τέλος κάθε ενότητας ή κεφαλαίου». Πολλές έρευνες ανέδειξαν προβλήματα στο μοντέλο αυτό.

Οι σύγχρονες αντιλήψεις για τη μάθηση και τη διδασκαλία των μαθηματικών περιστρέφονται γύρω από τα εξής βασικά σημεία:
  • Η γνώση δε «μεταφέρεται» από το δάσκαλο στο μαθητή.
  • Η γνώση και ο μαθητής είναι έννοιες αλληλοσυνδεόμενες.
  • Ο μαθητής συμμετέχει ενεργά στην οικοδόμηση – ανάπτυξη της γνώσης του.
  • Ο κάθε μαθητής έχει το δικό του προσωπικό τρόπο πρόσβασης στη γνώση και η μάθηση εξαρτάται από την ήδη υπάρχουσα γνώση.
  • Υπάρχει μια αλληλεπίδραση ανάμεσα στα προσωπικά νοήματα των μαθητών. Αυτά συζητούνται μέσα στην τάξη ώστε να γίνουν συμβατά και συνεπή με ό,τι δέχεται η μαθηματική κοινότητα. Δηλαδή η σχολική τάξη πρέπει να λειτουργεί ως μικρή «μαθηματική κοινότητα – εργαστήριο».
  • Η τάξη πρέπει να οργανώνεται έτσι, ώστε μέσα από κατάλληλες δραστηριότητες οι μαθητές να οικοδομούν τη γνώση, και παράλληλα να είναι ελάχιστος ο χρόνος που ο καθηγητής παρουσιάζει ο ίδιος θέματα και έννοιες.

Βασικά εργαλεία προς την κατεύθυνση αυτή αποτελούν οι μαθησιακές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν ερευνητικές εργασίες και εργασία σε μικρές ομάδες μαθητών: Προσεκτικά σχεδιασμένα προβλήματα που να οδηγούν τους μαθητές να κάνουν υποθέσεις και εικασίες, να ελέγχουν τις υποθέσεις τους, να παρατηρούν και να αναπτύσσουν ένα μοντέλο κτλ. Το πεδίο «δοκιμασίας» της γνώσης ενός μαθητή είναι η επίλυση προβλημάτων και όχι η εξέταση αλγορίθμων, κανόνων και τύπων.

Σημαντικός είναι ο ρόλος των "ανοικτών προβλημάτων". Ανοικτό ονομάζεται το πρόβλημα που μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους και επομένως δέχεται διαφορετικές λύσεις. Το γεγονός αυτό αναγκάζει το μαθητή να πάρει πρωτοβουλίες κατά τη διάρκεια της επίλυσής του. Για παράδειγμα το πρόβλημα «Σχεδιάστε μια εκδρομή του σχολείου σας με λεωφορεία» είναι ανοικτό. Αντίθετα το πρόβλημα «Βρείτε πόσα λεωφορεία θα χρειαστούν για να μετακινηθούν 300 μαθητές ενός σχολείου, όταν το κάθε λεωφορείο χωράει 50 μαθητές», είναι ένα κλειστό τυπικό σχολικό πρόβλημα. Μια διαφορετική διατύπωση είναι αρκετή για να εισάγει ένα βαθμό πρωτοβουλίας στους μαθητές. Το να δίνονται μερικές φορές στους μαθητές ανοικτές δραστηριότητες αντί για ασκήσεις των δύο ή τριών λεπτών, είναι ένα βήμα προς τη μεταφορά της υπευθυνότητας της διαδικασίας της μάθησης από το δάσκαλο στο μαθητή.