Το Υπουργείο Παιδείας αναφέρει στο βιβλίο του εκπαιδευτικού τα παρακάτω στοιχεία, τα οποία θεωρώ πως πρέπει να τα γνωρίζουν και οι γονείς:

1. Στη διάρκεια της διδασκαλίας θα επιδιώκεται να κυριαρχεί η προσωπική εργασία των μαθητών. Οι μαθητές δεν είναι παθητικοί δέκτες, αλλά πρέπει να είναι σε θέση να εξερευνούν καταστάσεις, να ανακαλύπτουν νέες γνώσεις και να προσπαθούν να ερμηνεύουν και να χρησιμοποιούν τις γνώσεις που απόκτησαν.

2. Πρέπει να αποφεύγονται ασκήσεις που περιέχουν πολύπλοκες διαδικασίες υπολογισμών, επιβραδύνουν το ρυθμό διδασκαλίας και δε συμβάλλουν στην επίτευξη των σκοπών της διδασκαλίας. Η απαίτηση να απασχολούνται οι μαθητές με τέτοιες περιπτώσεις (δύσκολες εξεζητημένες ασκήσεις που υπερβαίνουν τις δυνατότητές τους) έχει ελάχιστη χρησιμότητα στην προαγωγή του μαθηματικού τρόπου σκέψης και αντιβαίνει στη σύγχρονη διδακτική των Μαθηματικών. Αντίθετα απογοητεύει τους μαθητές, καλλιεργεί σε αυτούς αίσθημα αποστροφής προς τα Μαθηματικά και τους δημιουργεί την εντύπωση ότι η κατανόηση των Μαθηματικών προϋποθέτει ειδικές και ιδιαίτερες ικανότητες.

3. Ο μαθητής πρέπει να εξοικειωθεί στο να εκφράζεται με σαφήνεια, ακρίβεια και πληρότητα. Πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια για την ευχερέστερη, ανετότερη και ταχύτερη κίνηση της σκέψης. Με τη χρήση συμβόλων αποφεύγεται η χρήση των λέξεων, των οποίων η σημασία έχει γίνει αμφίβολη και ρευστή από την κοινή χρήση. Δεν πρέπει όμως να γίνεται κατάχρηση του συμβολισμού. Σε καμία περίπτωση ο συμβολισμός δεν πρέπει να ενισχύει την «σπουδαιoφάνεια» και την τάση «τα εύκολα να γίνονται δύσκολα».

4. Για την εισαγωγή νέων όρων, όπως π.χ. μειωτέος, διαιρετέος, εφαπτομένη, συμμετρία κτλ είναι σκόπιμο να γίνεται αναφορά, όσο είναι δυνατό και στην ετυμολογική σημασία τους, παράλληλα με τη λειτουργική σημασία που έχουν στα Μαθηματικά. Με αυτόν τον τρόπο βοηθούμε το μαθητή στην κατανόηση, στη συγκράτηση και στην ορθή εννοιολογική χρήση των όρων.

5. Είναι γνωστή η παιδαγωγική αξία των σχημάτων και γενικότερα των εποπτικών εικόνων, γι’αυτό συνιστάται όταν προσφέρεται η διδακτική ενότητα, η χρησιμοποίηση σχημάτων, πινάκων κτλ γιατί έτσι γίνονται κατανοητές και ερμηνεύονται καλύτερα οι έννοιες που πραγματεύεται η ενότητα. Το ψαλίδι, το διαφανές χαρτί, τα γεωμετρικά όργανα και το τετραγωνισμένο χαρτί πρέπει να χρησιμοποιούνται σε κάθε βήμα της διδακτικής πορείας. Τα εποπτικά μέσα και οι κάθε είδους μετρήσεις και πειραματισμοί πρέπει να «μιλούν» περισσότερο από το διδάσκονται και να είναι αναπόσπαστα στοιχεία της μαθητικής εργασίας.

6. Ο διδάσκων πρέπει κατά τη διδασκαλία μιας ενότητας να λαμβάνει υπόψη τις ατομικές διαφορές των μαθητών και τα ιδιαίτερα γνωρίσματα που μπορεί να έχει η τάξη του και κάθε φορά να επιλέγει τις κατάλληλες ασκήσεις τόσο για την κατανόηση της ενότητας, όσο και για την περαιτέρω εμβάθυνσή της. Είναι επιθυμητό να μπορούν να λυθούν στην τάξη ή στο σπίτι όσο το δυνατόν περισσότερες από τις ασκήσεις του σχολικού βιβλίου. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν πρέπει η επίτευξη του στόχου αυτού να αποβεί σε βάρος της
ολοκλήρωσης της διδασκαλίας της διδακτέας ύλης. Στο τέλος κάποιων ενοτήτων του διδακτικού βιβλίου υπάρχουν «δραστηριότητες για το σπίτι», που προορίζονται για μαθητές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δυνατότητες στα Μαθηματικά, για το λόγο αυτό δεν αποτελούν ύλη για εξέταση στις προφορικές ή γραπτές εξετάσεις των μαθητών.

7. Η επεξεργασία των ασκήσεων πρέπει να στηρίζεται σε γνωστές προτάσεις. Τέτοιες είναι όσες περιέχονται στη θεωρία και στις αντίστοιχες εφαρμογές που περιλαμβάνονται στο διδακτικό βιβλίο. Στο τέλος του διδακτικού βιβλίου υπάρχει παράρτημα με τις λύσεις των ασκήσεων, η χρήση των οποίων από τους μαθητές απαιτεί την ιδιαίτερη προσοχή του διδάσκοντα.

8. Σε ορισμένες ενότητες υπάρχουν ιστορικά σημειώματα δεν έχουν σκοπό να διεγείρουν το ενδιαφέρον και την αγάπη των μαθητών για τα Μαθηματικά και να τους πληροφορήσουν για την ιστορική πορεία της μαθηματικής σκέψης. Η αξιοποίησή τους στη διδασκαλία εξαρτάται από τις πρωτοβουλίες και ιδέες που θα αναπτύξουν οι διδάσκοντες.